Franciszek

Karkonosze

Maciek — Fri, 01 Feb 2008 19:00:17 +0000

Tak, tak…. Tym razem udało się pojechać w Karkonosze z całą rodzinką.

I tak jak przy poprzednich wyprawach pogoda nie rozpieszczała, ale zacznijmy od początku…

Czyli Przygotowania

Wpierw musiałem zapoznać moją Najmilszą z miejscem noclegowym i całą wyprawą. Z miejscem, w którym byłem już kilkakrotnie - ostatni raz w podstawówce… Zaczęły się wspominki, pogadanki i tylko w ferworze odkurzania pamięci nie zauważyłem coraz większych oczu mojej Małżonki.

Dlaczego?

Wyjaśnienie nr1.

Mieliśmy jechać całą rodziną - przypomnę - nas dwoje, maludzieńkich dwoje Jaś - 8 lat i Franek już 1,5 roku…

Wyjaśnienie nr2.

Standard noclegowo-bytowy… Szczegóły:

Chatka Wielkanocna jest położonym w samych Śnieżnych Kotłach starym schronem geologów, które przeszło na użytek Poznańskiego Klubu Wysokogórskiego Limba. I jak na schron przystało posiada wszystkie zabezpieczenia potrzebne do przeżycia. Ważne - “do przeżycia“. Są więc prycze do spania, kominek do ogrzania i stworzenia atmosferki, kuchnia do ugotowania jedzenia, nawet piekarnik do pieczenia. Są kubki do herbaty, sztućce i talerze. Jest kibelek z widokiem… prawie iluś gwiazdkowy…

Czego więc nie ma?… Nie ma prądu, gazu, bieżącej wody… Między kibelkiem i salonem są permanentne przeciągi, ponieważ kibelek jest wolnostojącym domkiem… Za to jak wcześniej pisałem - z widokiem na Szklarską Porębę, bo któryś halny wyrwał drzwi…
Acha i jeszcze jeden szczegół - schron jest jednoizbowy - nie licząc wolnostojącego kibelka, czyli w jednej izbie się śpi, je, myje i ew. suszy po burzy na szlaku…. Dobre miejsce na ćwiczenie umiejętności pracy w grupie….

Ekipa

Białostocko-poznańska mieszanka osobowości i profesji. Wymieniając:

Jerzy - dla porządku x. przed nazwiskiem…
Kasia - moja osobista siostra
Adaś - przedstawiciel białostockich prywaciarzy
Ulka - jegoż najmilejsza
Piotr - nie dojechał
Marcin - także
Gosia - moja najmilejsza
Jaś - mój pierworodny
Franek - moje słodkie maleństwo
i ja

Dziesiątka zamknięta na około 20m2… Na dobre i na złe…. Na 10 dni…

Podróż

Ekipa poznańska jak zwykle dojechała pociągiem osobowym do Jeleniej Góry. Już w pociągu się dowiedzieliśmy, że Marcin z Piotrem zachorowali i jeśli przyjadą, to później, a ekipa białostocka (Ulka i Adaś) Dojedzie dnia następnego. Zostaliśmy sami… Kasia, Gosia, Jurek, dzieci i ja… Chcąc dalej pojechać do Jagniątkowa zaczęliśmy się rozglądać za autobusem. A tu napotkaliśmy totalne bezautobusie aż do godzin popołudniowych. Kiedy część ekipy zrobiła nalot na przydworcowy sklep w celu zakupienia odpowiedniej ilości chleba na trzy najbliższe dni reszta znalazła bus, którego kierowca po małym targu zdecydował się dowieść nas do Jagniątkowa.

Dojechaliśmy prawie dobrze - cóż chcieliśmy dojechać bliżej wejścia do Karkonoskiego Parku Narodowego, ale nie trafiliśmy i z całym naszym dobytkiem musieliśmy się cofać na właściwą drogę…. Jak to się mówi - skąpy dwa razy traci.

Ale dotarliśmy - starym zwyczajem przepakowaliśmy nasze plecaki, żeby przy pierwszym podejściu mieć ze sobą tylko część zapasów - w końcu następnego dnia mieliśmy znowu zejść po resztę ekipy. Zostawiliśmy bagaże w pensjonacie Koral i ruszyliśmy znacznie “odchudzeni” koralową ścieżką pod górę….

A co z Frankiem - a nic - mieliśmy nosidełko, które miałem zawieszone z przodu, a plecak z tyłu. Wszystko było dobrze do pierwszego dłuższego podejścia… Zaczęło mi tchu brakować… Już zacząłem pluć sobie w brodę za tą kondycję co jej już nie mam. Ale nagle mnie olśniło - problem był we krwi, którą dzień wcześniej zostawiłem w regionalnym punkcie krwiodawstwa… Cóż… Kilka odpoczynków więcej i do chatki dotarliśmy w standardowym czasie - czyli około 3,5 godziny.

Chatka

Niestety w najbliższej okolicy chatki panował duży nieład - ktoś rąbał drewno na opał bezpośrednio na ganku więc było tam pełno wiórów. Cóż… Ale jak już zdjęliśmy dwie kłódki, odkręciliśmy dwie śruby zabezpieczające, zdjęliśmy dwie sztaby zabezpieczające, otworzyliśmy kolejną kłódkę, weszliśmy do środka i poczuliśmy zapach znany z dzieciństwa. Zapach kominka, suchego żywicznego drewna, starych materacy to wszystko inne przestało być ważne.

Poznawanie siebie

Maciek — Mon, 12 Jun 2006 16:48:13 +0000

Tak to już jest, że bardzo długo sami dla siebie jesteśmy zagadką. Często tak jest do śmierci (i to wcale nie nagłej).

Franciszek teraz jest na etapie poznawania swoich rączek i stópek. Oczywiście wcześniej już zaczynał ssać piąstki, ale teraz zaczyna się przyglądać… I to bardzo wnikliwie i z niemalejącym (jak na razie) zdziwieniem.

Za 8 dni Franciszek skończy 4 miesiące…

siadanko

Maciek — Mon, 22 May 2006 21:44:40 +0000

Franciszek zaczyna siadać! na razie robi kołyskę, ale już jestem pod wrażeniem siły jego mięśni brzucha…

Sam, podejrzewam, miałbym problemy. Cóż człowiek, jak już się czegoś nauczy, to zawsze wykorzystuje to aby sobie ułatwić. I zamiast ćwiczyć tężyznę (hihi), to przewraca się na bok, później na kolana i tak z pozycji proszącego, dopiero wstaje do życia.

A takie dziecko, nie. To co że jeszcze nie siedzi, ale się ćwiczy. A większość dorosłych - jak już usiądzie, to przestaje się ćwiczyć, i flaczeje…

Zdałoby się w tym miejscu dodać trochę fotek, ale już dziś nie dam rady. Co nie znaczy, że jutro dam…

rowery bis

Maciek — Mon, 15 May 2006 22:42:28 +0000

Za to Janek już na tyle sobie radzi, że wkrótce gdzieś wyruszymy… Może nie daleko, ale pojedziemy. Nowy etap się zaczyna. Jeśli tylko się dobrze zorganizujemy to być może uda nam się zsynchronizować. Tzn. Janek już będzie jechał na swoim rowerku, Żonsia - na swoim, a Franciszek w foteliku. Chyba nie wspominałem jeszcze, że Franek próbuje już siadać…

Mam nadzieję, że się uda. I moja Najulubieńsza też ma… …

rowery

Maciek — Thu, 04 May 2006 23:32:06 +0000

niestety Franciszek jeszcze nie jeździ…;)

Chciałem tylko zasygnalizować, że pojawiła się nowa strona pod takim właśnie tytułem.

Ot, taka mała prywata….

gadane

Maciek — Tue, 02 May 2006 21:29:53 +0000

Tak, tak… Franciszek zaczyna gaworzyć. I mimo doświadczeń ze starszym synkiem (którego, nawiązując do starego szlagieru “Marianna” - można by nazwać karabinem - i to maszynowym), my, znaczy się rodzice oraz całe otoczenie dosyć lekkomyślnie i nonszalancko, do trenowania tejże umiejętności zachęcamy…

Tak, kolejna niekonsekwencja - nas dorosłych.

A później “dzieci i ryby…”, “jak dorośli mówią….”, i inne zwroty mające na celu zatrzymanie potoku słów lub pytań dzieci, a co za tym idzie udostępnienie “świętego spokoju” dorosłym.

Cóż zatem robić… Ano zachęcać i zawczasu modlić się o wyrozumiałość swoich dzieci…

dwa miesiące

Maciek — Sun, 23 Apr 2006 13:28:44 +0000

I minąły już przeszło 2 miesiące.

Długo mnie tu nie było. Cóż, obowiązki, ale postaram się poprawić…

A do tego Franciszek zaczął bardziej przejawiać własną wolę. Po sielance i prawie przespanych nocach, wróciliśmy do aktywności “nietoperzy”. Co prawda teraz już się wyrównuje, ale było ciężko…

A teraz co się zmieniało, a co opuściłem w swej relacji…

Pierwsze - administracyjne - opatrzyłem galerię “hasłem” - tak dla bezpieczeństwa… .

Drugie - wizyty u lekarzy - badanie słuchu i wzroku - jest wszystko OK.

W pewnym momencie miałem stracha - niby człowiek wie, że dziecko na początku słabo widzi, ale… jak po 6 tygodniach widziałem spojrzenia - gdzieś w siną dal… A z drugiej strony - przecież nie zawsze… Jednak odczuwałem niepokój…
Teraz po tych 8 tygodniach, Franciszek ładnie sie rozgląda i jest bardzo ciekawy świata. I w końcu patrzy na mnie a nie gdzieś w siną dal.

Nie ustrzegliśmy się przed infekcją… Mimo karmienia piersią. Ale już sprawa wyraźnie sie kończy.

u lekarza

Maciek — Fri, 10 Mar 2006 21:58:11 +0000

Maleństwo wczoraj skończyło 18 dni i zaliczyło pierwszy kontakt ze służbą zdrowia…pierwszy dłuższy spacer i pierwsze badania od momentu wyjścia ze szpitala. I wszystko jest w jak najlepszym porządku .

Maleństwo przybiera rewelacyjnie - 4,385g to znaczy, że do wagi urodzeniowej dołożył (a właściwie jego mama dołożyła) 715g… Całkiem sporo .

pępuszek

Maciek — Mon, 06 Mar 2006 17:00:13 +0000

Dziś odpadł pępek. . Równe 2 tygodnie po porodzie.

Zaczyna sie nowy etap - etap leżenia na brzuszku, etap ćwiczenia karku…
I pomyśleć, że tak zwaną “hardość” wieku młodzieńczego, a “charakter” wieku dojrzałego, zaczynamy ćwiczyć już 14 dnia bytności na tym świecie.
Poza tym mały człowiek już nie jest tak bezbronny. miękki brzuszek już może być schowany… a kark podniesiony …

tydzień minął

Maciek — Tue, 28 Feb 2006 21:52:37 +0000

Pradawnych ojców obyczajem… eeee… przesadzam… trochę.

Już drugie pokolenie, siódmego dnia życia, każde dziecko w mojej rodzinie jest fotografowane z misiem koala.

I pewnie byłyby fotografowane wcześniej, gdyby wcześniej wynaleziono fotografię …

To oczywiście żart, ale od przeszło 29 lat misiek jest w mojej rodzinie i naprawdę takie zdjęcia są, i zawsze siódmego dnia. Ot, taka rodzinna tradycja.

… Franciszek i koala - siódmy dzień …